Minęły zaledwie cztery miesiące od śmierci Mojego Słoneczka, a ja czuję jakby to było wczoraj. Jeszcze czuję dotyk jej rąk i zapach świeżo umytych włosów. Zamykam oczy i wiem, że jest obok. Tak bardzo tęsknie za moim Aniołkiem. Czasem bywają takie dni kiedy patrze w niebo i proszę ją by zabrała mnie do siebie, bo strasznie źle mi bez Niej. Brakuje mi jej uśmiechu, głosu, rozwianych włosów których tak nie lubiła czesać. Siedzę na łóżku i widzę jak wbiega do pokoju i krzyczy, mamo mamo szukaj mnie. Tylko że ja już nie mogę jej znaleźć w zamkniętej szafie, albo za drzwiami do kuchni. Nikt nie chowa się już pod kocem i nie udaję, że jest duchem. Serce pęka mi z żalu i tęsknoty.
